Sessizliğin En Ağır Hali
Merve Taşel Öztekin
Bazı tarihler vardır, sadece rakamlardan oluşmaz. 6 Şubat, bizim için bir takvim yaprağı değil; bir annenin feryadı, bir babanın çaresiz bekleyişi ve beton yığınlarının arasından yükselen o meşhur "Sesimi duyan var mı?" çığlığıdır. O gün, sadece binalar değil, hayaller, çocukluk anıları ve yarım kalmış kahvaltılar da enkaz altında kaldı.
On bir ilin acısı, seksen beş milyonun göğüs kafesine oturdu. Mesafeler kısaldı, yabancılıklar bitti; bir ekmeği bölüşmenin, bir battaniyeye beraber sarılmanın ne demek olduğunu en acı yoldan hatırladık.
Unutmamak, Bir Borçtur
Zamanın iyileştirici bir gücü olduğu söylenir. Ancak bazı yaralar iyileşmek için değil, hatırlatmak için oradadır.
* Gidenleri rahmetle anmak,
* Kalanların yüküne omuz vermek,
* Ve bir daha aynı acıları yaşamamak için bilimin ve vicdanın ışığından ayrılmamak...
Bizim bu topraklara, o enkazların altında kalan canlara borcumuz; sadece yas tutmak değil, daha güvenli, daha sağlam ve daha umut dolu bir gelecek inşa etmektir.
Umuda Tutunmak
Acı ne kadar derin olursa olsun, bu milletin harcında her zaman küllerinden doğmak vardır. Bugün hala o sokaklarda yeniden yeşeren zeytin dalları, okula giden çocuklar ve birbirinin elini bırakmayan insanlar var. Biz, o büyük karanlığı yine el birliğiyle, birbirimize tutunarak aydınlatacağız.
