Renklerimizi Kaybetmeden

Eskiden hayatın içinde daha çok renk vardı. Sokaklarda, kıyafetlerde, evlerde, dükkânlarda… Her şey biraz daha canlı, biraz daha farklıydı. Şimdi ise etrafımıza baktığımızda aynı renklerin, aynı tonların ve birbirine benzeyen görüntülerin arasında yaşadığımızı fark ediyoruz. Sanki dünya yavaş yavaş renklerini kaybediyor.

Kıyafetlerimiz sadeleşti, evlerimiz aynı renklere büründü, sokaklarımız birbirine benzemeye başladı. Beyaz, gri, bej ve toprak tonları hayatımızın en çok tercih edilen renkleri oldu. Sadelik elbette kötü bir şey değil. Bazen insanın gözünü ve zihnini dinlendiren şey, fazlalıklardan uzaklaşmaktır. Ama acaba sadelik ile renksizlik arasındaki çizgiyi biraz fazla mı aştık?

Belki de artık sadece eşyalarımızda değil, hayatımızda da daha sade olanı tercih ediyoruz. Daha az eşya, daha az söz, daha az insan, daha az duygu… Her şeyi kolaylaştırmaya çalışırken hayatın küçük renklerini de fark etmeden azaltıyoruz. Oysa renk dediğimiz şey yalnızca kırmızı, sarı ya da mavi değildir. Bir çocuğun kahkahası da bir renktir. Sabah güneşinin perdeye düşüşü, eski bir şarkının hatırlattığı güzel bir anı, bir dostun içten gülümsemesi de…

Belki mesele daha fazla renge sahip olmak değil, elimizde kalan renkleri fark edebilmektir. Sade yaşayabiliriz. Daha az tüketebilir, daha az gösterişli şeyleri tercih edebiliriz. Fakat sadeliği hayatımızdan neşeyi, heyecanı ve sıcaklığı çıkarmak olarak görmemeliyiz. Çünkü dünyanın renkleri biraz da bizim baktığımız yerde saklıdır. Bazen gri bir günün içinde bile güzel bir renk bulabilir insan. Yeter ki bakmayı unutmasın.

Belki de bugün ihtiyacımız olan şey daha çok şeye sahip olmak değil; sahip olduklarımızın renklerini yeniden görmek. Dünyanın renkleri yavaş yavaş azalıyor olabilir. Ama onları yeniden çoğaltmak hâlâ bizim elimizde. Biraz cesaretle, biraz neşeyle, biraz da hayatı eskisi kadar ciddiye almadan… Çünkü hayat, yalnızca sade ve kusursuz olduğu zaman değil; biraz renkli, biraz dağınık ve biraz sürprizli olduğu zaman güzeldir.