Gürhan Gürses

Müsait Bey, Beni İndirir Misiniz?

Gürhan Gürses

Dolmuş tıka basa doluydu. İğne atsan yere düşmezdi. Gökteki yıldızlar, sudaki balıklar kadar çoktu yolcular. Herkes maskeliydi. Bakıp gülüyordum çoğuna. Kaçıncı maskeydi acaba bu, insanların yüzündeki? Son taktıkları en belirgin olanıydı. Ya göremediklerimiz?

Mesela şu genç, aynı anda kaç kişiyle konuşuyordu? Şu orta yaşlı adama ne demeli? Evde ayrı, sokakta ayrıydı muhakkak. Lise talebesi kılıklı bir çocuk vardı. Öyle umursamazdı ki… Okulda da böyle miydi acaba? Hızmalı kız ise ayrı bir âlemdeydi. Kaşı gözü ayrı oynuyordu. Canım sıkıldı her nedense. Maskeli balodaymış gibi cümle âlem! Beden sağlığı için, evet, anlıyorum da ya ruh sağlığı için? Maske üstüne maske, yüz üstüne yüz…

İnsanları tanıdıkça şaşırıyorum. Her gün aynı kişiyle yeniden tanışıyorum. Dün bıraktığım başka, bugün gördüğüm bambaşka... Yarın karşıma kim çıkacak, o da meçhul. Cep telefonları gibi her yıl yeni bir modelle piyasaya çıkıyor insanlar. Bir de hepsi çok pahalı… Kimse kelepire düşmemiş, ikinci el aşklara bulaşmamış, halka açık plajlarda yüzmemiş. Herkes sarrafın elindeki en kıymetli taş! Oysa aynı minibüsteyiz, kıymetli taşlar. Altın da olsanız, gümüş de çakıl taşı da… Bir biz neysek oyuz, diye geçiriyorum içimden. Sanki bunu söylemek de kendini kıymetli saymanın bir yolu değilmiş gibi.

Of, şoför sigarasını yaktı. Maskeyle nasıl içecek? Sahiden merak ediyorum. Hımm, maskesinin ağız kısmını delmiş. Oradan içiyor sigarayı. Bu milletin her şeye bir çözümü var. Gökyüzüne alışveriş merkezi açın, inanın, merdiveni dünden hazır olur. Zaten maskeyle zor nefes alıyoruz. Bir de sigara dumanı mı eksikti?

“Müsait bir yerde inebilir miyim?” dedi biri.

“Tabii ki, size layık değil ama…” diye cevap verdim içimden, hınzırca.

Şoför durdu. İnen zatımuhterem ilk adımda tam da su birikintisine basmaz mı! Ben demiştim!

COVID’İn yeni versiyonu cirit atıyordu bu minibüste. “Kime misafir olsam?” diye hepimize alıcı gözle bakıyordu bence. İç içeydik, akraba olacak denli yakındık birbirimize. Yahu, dur bir Allah aşkına, şoför efendi! Dışarısı zaten sıcak, içerisi hamam. Nefesler birbirine karışıyor, kan ter içindeyiz. Klima da yasak. Alma artık başka yolcu! Yok, neymiş efendim, yolcuyu bu sıcakta bekletmek olmazmış da… O zaman para da alma!

“Aşk mı, COVID mi?” diye sormak isterdim şimdi bizim bu cemaate. Artık biz olduk yani. Önümde el ele, kol kola oturan bir çift vardı. Aşkın ele geçirdiği bünyelerde virüs barınamıyor galiba. Bilim insanları buna bir baksın lütfen! Aşkı ilaç niyetine enjekte etsinler de görelim, bakalım virüs kalıyor mu!

Adam parmaklarını kadının saçlarına geçirmişti. Ya parmaklarını söküp alamıyordu ya da kadının saçını okşuyordu. Bence birincisi daha gerçekçi duruyordu.

“Nalet gelsin şu virüse!” dedi yaşlı bir teyze.

“Lanet olmasın?” diye düzelttim içimden. Neme lazım, yüksek sesle söylesem “nalet olası” bir çantayı kafamın ortasına yerdim belki. Burası Türkiye çünkü… Bir keresinde yer verdiğim bir kadın, “Neden bana yer verdin?” diye sormuştu. “Tamamen aptallığımdan,” demiştim de herkes gülmüştü.

“Covid mi, kofik mi, ne, anlamadım ya!” diye espri yaptı bir başkası. Kimse gülmedi. Elazığlı olmayan nereden bilsin kofiği? Bir an Elazığlı olmakla gurur duydum. Üst geçide, polis barikatlarına kurusun diye asılan kofikler geldi aklıma. Sessizce güldüm. Kimse güldüğümü görmedi. Maskeliydim çünkü.

Az kaldı, ineceğim birazdan. Güneş kafayı takmış bu şehre bugün. Asfalt eriyip kara üzüm pekmezine dönmüş. Kuşlar, susuzluktan olsa gerek, dut yemiş gibi. Öndeki yolcu mendiliyle terini siliyor. Radyoda Müslüm, “Olmadı Yâr”ı söylüyor. Biri sakız çiğniyor. Sanki o kalabalıkta sakızı değil de etimi çiğniyor. Bir diğeri telefonda konuşuyor, bütün dolmuş onu dinliyor. Ayşe diye birinin dedikodusunu yapıyor. Cumartesi pazarında görmüş de Ayşe’nin o kadar hava atmasına gerek yokmuş da… Yani egosu AVM, gerçeği pazar tablası... Bir de kendi esprisine kahkahayı patlatıyor.

İçimden boğazını sıkmak geldi. Ne kadar da seviyoruz arkadan konuşmayı, atıp tutmayı. Tenhada hepimiz birer cengâveriz, yüz yüze gelince çaydaki bisküviyiz. “Yüzsüzler!” diye haykıracaktım, zor tuttum kendimi. Eminim herkes dönüp bakacaktı. “Topunuzun…” diye başlayacaktım ki terbiyem o an nedense elvermedi. Can Yücel’den aşırma bir cümleyle, bu minibüsün jeopolitik durumu şu an aslında küfre müsaitti.

Biri inerken maskesini çıkarıp yere attı. Bir başkası tükürdü. Of, Allah’ım, sen bana sabır ver! Tahammül mülkümü yıkan Hülâgûlerle iç içeyim. Tam o sırada bir yolcu, “Müsait Bey, beni indirir misiniz?” dedi de gayriihtiyari gülümsedim.
“Yirmi dört saat emrinize amadeyim hanımefendi, buyurun!” dedi şoför, hinoğluhin.

Ahirde ben de indim minibüsten. Maskeli bir balodan çıkmış gibiydim.

Yazarın Diğer Yazıları