'Ömrü Sefaya Vefa Etmedi'

Hayat, insana en büyük derslerini çoğu zaman sessizce verir. Kimi zaman bir vedada, kimi zaman yarım kalan bir hayalde, kimi zaman da dilimize dolanan tek bir cümlede saklıdır o dersler. “Ömrü sefaya vefa etmedi” sözü de bunlardan biridir.

İnsan gençliğinde zamanın hiç bitmeyeceğini zanneder. Ertelenen hayaller, “bir gün yaparım” denilen yolculuklar, söylenmeyen güzel sözler ve paylaşılmayan mutluluklar hep yarına bırakılır. Oysa hayatın en acı gerçeği, yarının kimseye söz verilmemiş olmasıdır.

Sefa; yalnızca lüks içinde yaşamak değildir. Bazen sevdiklerinle içilen bir bardak çay, bazen bir dost sohbeti, bazen de gün batımını huzurla izleyebilmektir. Fakat çoğu insan bu küçük mutlulukları fark etmek yerine, hep daha fazlasının peşinde koşar. Zaman ise kimseyi beklemez.

Ne servetler biriktiren insanlar gördük; ama sağlıkları el vermedi. Ne çok çalışanlar oldu; emekliliğinde rahat edeceğini düşündü ama ömrü yetmedi. Ne de sevdiklerine vakit ayırmayanlar vardı; bir gün dönüp baktıklarında artık geç kalmışlardı. İşte o zaman insanın dilinden şu cümle dökülür: “Ömrü sefaya vefa etmedi.”

Belki de bu söz bize, hayatı ertelememeyi öğütlüyor. Sevdiklerimize sarılmayı, gönül almayı, küçük mutlulukların kıymetini bilmeyi ve her günü son günümüz gibi değil ama en değerli günümüz gibi yaşamayı hatırlatıyor.

Çünkü ömür; ne kadar uzun yaşadığımızla değil, ne kadar anlamlı yaşadığımızla değer kazanır. Geride bırakacağımız en büyük miras ise malımız değil, insanların yüreğinde bıraktığımız güzel izler olacaktır.

Hayatın koşuşturması içinde unutmamamız gereken tek gerçek şudur: Vakit geçmeden yaşamak, sevmek ve şükretmek gerekir. Çünkü bazen gerçekten de ömür, sefaya vefa etmez.