Hiçi Hiçe Sayan Arif'tir
Merve Taşel Öztekin
Hayat bazen insana çok şey kazandırır, bazen de elindekilerin kıymetini öğretir. Fakat en büyük kayıp, sahip olduklarını fark etmeden yaşamaktır. İşte bu yüzden “Hiçi hiçe sayan ariftir.” sözü, derin bir hayat dersini içinde taşır.
İnsan çoğu zaman malıyla, makamıyla, şöhretiyle ya da sahip olduğu imkânlarla kendini tanımlamaya başlar. Oysa bunların hiçbiri kalıcı değildir. Bir gün gelir, servet tükenir, makam değişir, alkışlar diner. Geriye ise insanın karakteri, iyiliği ve bıraktığı iz kalır.
Arif kişi, dünyanın geçici olduğunu bilen insandır. O, sahip olduklarını küçümsediği için değil; onların gerçek değerini bildiği için “hiç” görür. Çünkü bilir ki insanı yücelten mal değil, ahlaktır; güç değil, merhamettir; gösteriş değil, tevazudur.
Bugün etrafımıza baktığımızda, insanların daha fazlasına sahip olma yarışında birbirlerini kırdıklarını görüyoruz. Daha büyük evler, daha lüks arabalar, daha gösterişli hayatlar… Oysa mutluluğun ölçüsü bunlar değildir. Nice imkânı olan insanlar huzuru ararken, elindekine şükreden mütevazı insanlar iç huzuruyla yaşamaktadır.
Gerçek bilgelik, dünyanın geçiciliğini unutmadan yaşamaktır. Elbette çalışmalı, üretmeli ve başarılı olmalıyız. Ancak bunların bizi insanlığımızdan uzaklaştırmasına izin vermemeliyiz. Çünkü hayatın sonunda cebimizdekileri değil, gönlümüzde taşıdıklarımızı götüreceğiz.
“Hiçi hiçe sayan ariftir.” sözü bize, dünyanın geçici süsüne aldanmamayı, asıl zenginliğin gönül zenginliği olduğunu hatırlatıyor. Belki de gerçek huzur; sahip olduklarımızı büyütmekte değil, onlara gereğinden fazla anlam yüklememektedir. Zira insan, dünyayı avuçlarının içinde değil; kalbinin içinde taşıdığı değerlerle anlamlı kılar
